|
|
|
|
|
|
||
I. Primum Deos immortales, ut mos est, cole.
II. Deinde iusiurandum, quod fecisti, venerare.
III. Postea Heroes illustres, bonitate et luce plenos.
IV. Tum spiritus terrestres honora et debitum eis exhibe honorem.
V. Deinde parentes tuos et omnes familiae tuae membra honora.
VI. Inter alios, sapientissimum et virtuosissimum amicum elige.
VII. Utens mollibus eorum sermonibus, et disce ex actibus eorum qui utiles et virtuosi sunt.
VIII. Sed amicum tuum ob errorem parvum ne abiicias.
IX. Nam necessitas potentiam limitat.
X. Hoc sequens serio suscipe: Cupiditatibus tibi occurrere et vincere oportet.
XI. Primum gulam, deinde pigritiam, luxuriam, et iram.
XII. Ne facias cum aliis, neque solus, quod tibi pudorem affert.
XIII. Et, praecipue, teipsum reverere.
XIV. Iustitiam exerce actibus tuis et verbis tuis.
XV. Et consuetudinem ne umquam imprudenter agendi constitue.
XVI. Sed semper unum factum memento, quod mors ad omnes veniet.
XVII. Et quod bona mundi incerta sunt, et sicut possunt acquiri, ita possunt amitti.
XVIII. Fere cum patientia et sine murmure partem tuam, quaecumque sit.
XIX. Ex doloribus quos fatum a diis statutum super homines iacit.
XX. Sed conare dolorem tuum quantum fieri potest alleviare.
XXI. Et memento fatum non multas calamitates bonis mittere.
XXII. Quod homines sentiunt et dicunt multum variat; nunc bonum est, deinde malum est.
XXIII. Ideo, quod audis, caece non accipias, neque praecipitanter reicias.
XXIV. Sed si falsa dicantur, leniter recede et patientia te arma.
XXV. Fideliter exsequere, omnibus occasionibus, quod nunc tibi dico.
XXVI. Ne permittas quemquam, verbis aut factis,
XXVII. Te ad id faciendum vel dicendum inducat quod tibi optimum non est.
XXVIII. Cogita et delibera antequam agas, ne stultas actiones committas.
XXIX. Etenim proprium est hominis miseri imprudenter agere et loqui.
XXX. Sed fac id quod tibi postea non afferet afflictiones, et quod tibi paenitentiam non dabit.
XXXI. Nihil facias quod intelligere non potes.
XXXII. Sed disce quod necesse est scire; hoc modo, vita tua felix erit.
XXXIII. Nullo modo salutem corporis obliviscaris.
XXXIV. Sed da ei cibum cum moderatione, exercitium necessarium, et etiam requiem menti tuae.
XXXV. Quod per verbum 'moderatio' volo dicere est ut extrema vitanda sint.
XXXVI. Assuesce te vitae honestae et purae, sine luxuria.
XXXVII. Omnia quae invidiam afferent vita.
XXXVIII. Et non committas excessus. Vive sicut is qui scit quid honestum et decorum sit.
XXXIX. Avaritia vel cupiditate ne agas. Optimum est iustam mensuram in omnibus his rebus uti.
XL. Solum ea fac quae te laedere non possunt, et antequam facias, statue.
XLI. Cum cubitum ieris, nullo modo somnum ad oculos tuos fatigatos venire sinas,
XLII. Donec omnes actiones diei cum conscientia tua altissima recognoveris.
XLIII. Interroga: 'In quo erravi? In quo recte egi? Quod officium omisi?'
XLIV. Teipsum ob errores tuos increpa, de rebus bene gestis gaude.
XLV. Haec omnia praecepta integraliter exerce. Bene in illis meditare. Ex toto corde ea amare debes.
XLVI. Illae te in viam Virtutis Divinae ponent.
XLVII. Iuro per illum qui Quaternarium Sacrum animabus nostris tradidit.
XLVIII. Illam fontem naturae cuius evolutio est aeterna.
XLIX. Numquam opus incipe antequam benedictionem et auxilium Deorum petas.
L. Cum haec omnia consuetudinem feceris,
LI. Cognosces naturam deorum immortalium et hominum,
LII. Videbis quatenus diversitas inter entia progreditur, et id quod eos continet, et in unitate retinet.
LIII. Videbis tunc, secundum Iustitiam, substantiam Universi in omnibus rebus eandem esse.
LIV. Hoc modo non desiderabis quod desiderare non debes, et nihil in hoc mundo tibi ignotum erit.
LV. Perceptes etiam quod homines sua mala super seipsos iaciunt, voluntarie et libera electione sua.
LVI. Quam infelices sunt! Non vident, nec intellegunt bonum suum ad latus eorum esse.
LVII. Pauci sciunt quomodo se a doloribus suis liberent.
LVIII. Hoc est pondus fati quod humanitatem caecat.
LIX. Homines in circulis, huc illuc, cum doloribus infinitis ambulant,
LX. Quia comitantur a socio tenebroso, discordia fatalis inter eos, quae eos sursum deorsumque iacit sine ut percipiant.
LXI. Agite, caute, ne umquam discordiam excitetis, sed eam fugite!
LXII. O Deus Pater noster, omnes eos a tantis doloribus libera.
LXIII. Ostendens unicuique Spiritum qui dux eorum est.
LXIV. Tamen, timere non debes, quia homines ad stirpem divinam pertinent.
LXV. Et natura sacra omnia eis revelabit et ostendet.
LXVI. Si tibi secreta sua communicaverit, omnia quae tibi commendo facile in praxim pones.
LXVII. Et animam tuam sanando eam ab omnibus his malis et doloribus liberabis.
LXVIII. Sed vitate cibos parum commendabiles ad purificationem et liberationem animae.
LXIX. Omnia bene aestima,
LXX. Semper te ipso ductus a divina intelligentia quae omnia dirigere debet, quaerens.
LXXI. Ita, cum corpus tuum physicum relinques et in aetherem ascendes.
LXXII. Immortalis et divinus eris, plenitudinem habebis et non iam morieris.
|